Anlatacak bir öyküsü olanları sevdim hep
Hiç bir şey yaşamasa da onlar
Her şeyleri vardı hayallerinde
Hiç bir şeye sahip olmayanları sevdim
Hiç bir şeye sahip olamayacak kadar
Özgür olanları
Çünkü
O kadar büyüktür ki
Dünyaları
Bir şeyler hep ağır gelir onlara
Kendini aramak için yollara düşenleri sevdim
Dünyanın her bir köşesinde eksik parçaları
Olduğuna inanır
Ve bulmak için sınırları aşarlar
Ve o her parça
Yıldızlardan düşmüş
Parlak bir masaldır ruha yazılan
Kadına sadece saygı duyanları sevdim hep
Kafasında hiç bir şartlanma olmadan
Konuşacak kadar özgür ve asil olanları
Kimsenin peşinden koşmayacak kadar
Kendini yaşayanları
Her şeyi bırakıp çekip gidebilenleri
Zincire vurulamayacak kadar
Dünya insanı olmayanları
Sevdim hep
Paranın Ego’nun ve Şöhret’in
Sesini duyuramadığı
Elinde ucuz oyuncağa çeviremediği
İnsanları sevdim hep
Ve büyük saygı duydum onlara
Başkalarının oynadığı tiyatroyu bozan
İnsanların gazını bakışlarıyla alan
O sade
O kendi gibi olanları
Sevdim hep
Ve ölümsüz bir saygı duydum onlara
Nefreti içinde eriterek yok eden
İnsanları bilinçlerine göre ayıran
Sözünü gerektiğince cesurca kullanan
O mütevazi sakin insanları sevdim hep
Ve hayranlık duyarak
Saygıyla eğildim önlerinde
O
Yobazlıktan uzak
Dejenerasyondan uzak
Yüzyılların çürümüş reçetelerini
Yırtarak çöpe atan insanların
Önünde
Eğildim saygıyla
Her devirde
Her çağda
Her zaman
Ve
Her yerde
Hep aynı şeyi savundu onlar
Ve
Hep dışlandılar
Ama hiç
Unutulmadılar
Tags: Kahramanlar, Kahramanlar oku, Kahramanlar şiir, Kahramanlar şiir oku, Kahramanlık destanı
