…Olmuyor bir türlü istediğim kadar güzel bir şiir yazamıyorum artık.Tükendim ya da toparlayamıyorum sana dair sevgi cümlelerimi.Tam anlamıyla veremiyorum kendimi hiç bir şeye sensizlikte.
Halbuki bir şair arkadaş yazmış benim sana yazmak isteyipte yazamadığım şiiri.Kıskandım doğrusu aynı cümleleri hergün düşünüpte aynı şiiri ben yazamadın diye.Şiir şöyle sevdiğim
‘Kalbine dokunmak belki..
Hayatına girebilmek zor..
Bir ümit olsa..
Ufakta olsa bir ümit..
Değer tüm uğraşlara..
Seni yazmak zor belki..
Bendeki seni yazmak zor..
Aynen öyle zor senle,sensiz herşey zor.Kalbine dokunmak,hayatına girmek,seni ümit etmek,seni yazmak daha bir zor.Sende,sevginde,seni sevmekte zor…
O kadar dalgınımki bu aralar.Kendimi hiç birşeye veremiyorum.Gerçektende jetonum bir yerlerde takılı kaldı.Aklımdaki tek şey sensizlik olduğuna göre jetonum da sensizllikte takılı kaldı.
Dalıp giderken buluyorum kendimi.Nereye mi dalıyorum?Senli zamanlarıma.Unutmak zor mu olucak seni ne?Yoksa mümkün değil mi unutmam seni?Ahh hiç bişeyden de emin olamıyorumki.
Ne mutluyum ne de çok mutsuzum.Bilmiyorum.Belkide alışıktım sensizliğe zaten.O yüzden çok fazla canımı yakmadı yokluğun.Malum senden öncede çok yaşadım bu duyguyu.Çok katlandım sevdiklerim olmadan onları sevmeye devam etmeye.Belkide o yüzden böyleyim.Demekkki eski Sade değilim ben.Daha da güçlüyüm senin yokluğuna katlanabilecek kadar.Beni bu kadar güçlü yapanda sensin zaten.Sen bilmesende ben senden öğrendim çoğu şeyi.Seni örnek aldım kendime.Zor da olmadıki.Zaten sende kendimi gördüğüm için,bana benzediğini düşündüğüm için sevdim seni.Buydu seni daha çok sevememe neden.Sen benim gibi,bende senin gibi olduğu için sevdim ben seni.
Sakinliği,adaleti,güçlü olmayı,kin beslememeyi,için yansa bile diğer insanlara karşı hiç bişey yokmuş gibi mutluymuşun gibi göstermeyi yani kendinden başkası gibi davranabilmeyi,her düştüğünde yeniden ayağa kalkabilmeyi ve de insanlara güvenmemek gerektiğni.Ne çok sey öğrenmişim senden.Ne kadar büyümüşüm varlığında.Biliyorsun zaten sen de bu yüzden HAYRANIM SANA.
Bir şey hariç herşeyi öğrendiğime mutluyumda güvensizliği öğrenmek istemezdim hemde hiç.Ama biliyorum acı çekmemek için bu kesin kuraldı.Hayal kırıklığına uğramamak için.Halbuki ben senden önce herkese güvenirdim,inanırdım sevdiklerime.Şimdiyse tanımadığım insanlara daha çok güveniyorum.
Şimdi öyle bir hal içindeyimki nasıl anlatacağımı bilmiyorum.Hissizim;içimden gülmek geliyor gülemiyorum,ağlamak geliyor ağlayamıyorum.Her şeyden,herkesden sıkılır oldum.Elim de gitmiyorki telefona,bir msj da atamıyorum sana ne yaptığını öğreneyim.Ya cevap vermessen bana.Ah içimdeki korkular sensizlikte bile dinmedi…
Senden bekliyorum bir haber,aklım telefonda.Halbuki sende atmayacaksın bir msj bile biliyorum.Niye atasınki?Sen olduğun yerde mutlusun.Niye sen düşünesinki beni?Ah bu sorular da gitmiyor aklımdan…
Bir yerden başlamalıyım halbuki hayata.Ama hatırlayamıyorumki seni tanımadan önceki zamanlarda ne yapıyordum?Silinmiş hafızam senden öncesini hatırlamıyor beynim.Hatırlamak istemiyor.Bütün gün aklımda olan senli zamanlar.İyi de olsa kötü de olsa anılarımdaki yalnızca sensin.
İzmir’deyim,evimdeyim bu da mutlu etmiyorki beni.İtiraf etmek zor olsa da galiba geldiğim yerde olmayı tercih ediyor yüreğim.Çünkü orda sen vardın.Ama burdayken yanımda yoksun.İstediğim an yanında olamıyorumki orda olduğum gibi.Şimdi sevdiğinin yanındasın.Hayatına orda,bizle geçirdiğin zamanları hiç yaşamamış gibi devam ediyorsun.Orda olduğundan çok daha mutlusun.Ne mutlu sana.Senden öğrendiklerimin arasında teşke bu da olsaydı.Hemen unutabilmek de olsaydı geçmişi.Keşke.
Aslında bazen o kadar kolay ki.İnsanların silemiyeceğimi sandıkları insanları o kadar kolay siliyorumki.Arkama bile bakmıyorum.Hiç özlemiyorum o insanlarla geçen zamanlarımı,birden soğuyunca yüreğim onlara.Hepsi birer hiç oluyorlar birden bire.Aslında zamanın içinde silmem gerekipte silemediğim,silemiceğim çok az insan var oldu.Ve sen onların en başındasın.Bir gerçek senden başka hepsini silerim.Seni de silebilseydim zaten bunun adı aşk olmazdı.Sevda olmazdı sevdalanılan silinebilseydi eğer.Ömür boyu silinmez kalemle yazıldın yüreğime,senin yüreğinse bir tek bunu bilemedi.
Bom boş bir gündü bugünde yokluğunda.Seni düşünmekten başka bir şey yapmak gelmedi içimden.Birşeyler bulmalıyım kendimi oyalamak için,yaşama devam etmek için.
Yoksun diye hayatımı boş verecek de değilim ya.Biliyorsun hayallerim var benim.Hayallerin bittiği an öldüğü andır insanın ya hani o hesap benimkide.
O hayallerimin içinde sende varsın.Biliyorum hayal olarak kalıcaksın.Çünkü sen hep hayalim olarak kalmayı istedin.Gerçeğim olmayı hiç istemedin.Maalesef senin de dediğin gibi sen istemediğin sürece senin hayatında olamam.Olamadım,olamıyacağımda.Sen nasıl istersen öyle olsun demekten başka bir şey gelmedi hiç bir zaman elimden.Peki dedim gücümün yetmediği her an.Yine peki sevdiğim yine peki.Sen mutlu ol mutlu olacağın o yerde…
Okul bitti diye durmak yok.Dersane zamanı gelsede öss hazırlansam yeniden.Çok çalışmalıyım bıkmadan.Benim hayalim başarılı bir iş kadını olmak.İçimdeki ses bir gün bu olacak diyor.Olmalı.İçimdeki ses aslında başarılı ama mutsuz,yalnız bir iş kadını olacağımı söylüyor.Başarılı olmak mutluluğu getirmiyor beraberinde değil mi?Yaşayıp göreceğiz.Belki de mutlu olabileceğim başka bir yürek bulurum kendime.Belkide seni unuturum.Zaman.Yaşayıp göreceğiz.Zaman geçsin artık.Ya sen gelmelisin bu sensizlik bitmeli ya da seni unutacağım zamanlar gelmeli yok olmalısın.sen gelmiyeceğine göre.Zaman geçsin.Seni unuttuğum zamanlar bir an evvel gelsin…zaman….zaman…
…bu geceki şarkı
‘hayranım sana
Sabrına
Sakince karşımda durup
Meydan okuyan o tavrına
Varlığına’
…gerçekten de öyle ama.Ne kadar seviyorsam seni bir o kadar da HAYRANIM SANA.
Yine seni unutana kadar son söz SEVİYORUM SENİ…
Tags: deneme, hayran, Hayranım Sana, kıskanmak, Seni Seviyorum
